ႏွစ္စဥ္ ဆံုးရံႈးမႈကို အမွတ္တမဲ့ မေနပဲ ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ၾကည့္ရေသာ္၊
ၿပီးခဲ့သည့္ ၁၉၆၁ခုႏွစ္၊ ေရေဘး အၾကီးအက်ယ္ ဆိုက္ေရာက္စဥ္က၊ ပဲခူးနယ္ တခုတည္းတြင္xxx
ေက်းရြာေပါင္း ၇၅ ရြာ
အိမ္ေထာင္ေပါင္း ၂၃၅၃၃ အိမ္ေထာင္
လူဦးေရ ၁၀၂၆၆၀
တို ့သည္ အတိဒုကၡေတြ ့ခဲ့ၾက၏။
ေရျမဳပ္ေသာ လယ္ဧကေပါင္း ၁၂၉၃၀၀ ဧကျဖစ္ရာ ပ်က္စီးသည့္ လယ္ေပါင္း ၆၃၀၀၀ ဧကျဖစ္ၾက၏။ ဗဟိုကယ္ဆယ္ေရးအျဖစ္ ေငြေပါင္း ၁၅၀၅၇၆က်ပ္ ကုန္က်ခဲ့၍၊ ႏြား၀ယ္ရန္ ၁၅၀၁၇၄က်ပ္ ထုတ္ေပးခဲ့ရသည္။ (ခန္ ့မွန္း ထိုအခ်ိန္က ၁၀ျပားလွ်င္ ယခု က်ပ္ ၂၀၀ခန္ ့ရွိသည္၊ တက်ပ္လွ်င္ က်ပ္၂ေထာင္ ထို ့ေၾကာင့္ ေငြ တသိန္းခြဲသည္ က်ပ္ သိန္း၃ေထာင္ျဖစ္ပါသည္။)
အစိုးရ ကယ္ဆယ္ေရးဌာနမွ ဆန္ေ၀ငွရာ ေငြေပါင္း ၆၅၅၀၀ က်ပ္ ကုန္က်ခဲ့သည္။
ေတာင္ငူခရိုင္တြင္
ေက်းရြာေပါင္း ၇၇ရြာ
အိမ္ေထာင္ ၁၁၂၁၈
လူဦးေရ ၆၄၁၂၃ ဒုကၡေရာက္ခဲ့ၾကသည္။
လယ္ဧက ၃၀၀၀၂ ေရျမဳပ္ရာ ၁၂၀၀၀ ပ်က္စီးၾကသည္။
ဗဟိုကယ္ဆယ္ေရးမွ ၉၈၁၂၇က်ပ္၊ အစိုးရမွ ၁၃၀၅၀က်ပ္ ထုတ္ေပးခဲ့ရေလသည္။
ေဖၚျပပါ အပ်က္အစီးမ်ားမွာ မ်က္ျမင္ အပ်က္အစီးစာရင္းသာျဖစ္၏။ စပါးမစိုက္ႏိုင္သျဖင့္ တိုင္းျပည္၏ ၀င္ေငြ ဆံုးရႈံးမႈ စာရင္း မပါရွိေသးေခ်။
ျမန္မာျပည္တြင္ စစ္မျဖစ္မွီက စိုက္ပ်ဳိးႏိုင္ေသာ ဧကေပါင္းမွာ ၁၉၄၀-၄၁ စာရင္းအရ၊ ေၾကးတိုင္စိုက္ၿပီးဧကေပါင္း ၁၆၄၄၉၇၃၃ (ဆယ့္ေျခာက္သန္းေက်ာ္) ဧကျဖစ္၏။ ေၾကးတိုင္မစိုက္ရေသာ ခန္ ့မွန္းနယ္ေျမေပါင္းမွာ ၁၁၁၁၀၁၉ ဧကျဖစ္ရာ၊ စုစုေပါင္း စိုက္ပ်ဳိးႏိုင္သည့္ ဧကေပါင္း ၁၇၅၆၀၇၅၂ အၾကမ္းအားျဖင့္ ၁၇သန္းခြဲ ျဖစ္ပါသည္။
စစ္ေတာင္းျမစ္ကို အားျပဳေနသည့္ ေတာင္ငူခရိုင္၊ ရမည္းသင္းႏွင့္ ပဲခူးခရိုင္၏ စပါးစိုက္ ဧရိယာ အေျခအေနမွာ
၁၉၃၈-၃၉ႏွစ္
ပဲခူးခရိုင္ ၁၀၃၁၉၂၄ ဧက
ေတာင္ငူ ၄၅၈၇၅၃
ရမည္းသင္း ၂၅၉၇၄၃
ဟံသာ၀တီ ၈၂၈၃၅၉
စုစုေပါင္း ၂၅၇၈၇၇၉
၁၉၆၁-၆၂ခုႏွစ္
ပဲခူး ၈၅၅၀၈၈
ေတာင္ငူ ၃၄၄၅၆၁
ရမည္းသင္း ၂၄၁၈၁၈
ဟံသာ၀တီ ၇၅၅၅၃၉
စုစုေပါင္း ၂၁၉၇၀၀၆ တို ့ျဖစ္ၾကသည္။
အၾကမ္းအားျဖင့္ စစ္တမ္းထုတ္ၾကည့္လိုက္လွ်င္
စစ္မျဖစ္ခင္က စစ္ေတာင္းႏွင့္ ပဲခူး၇ိုးမမွ ဆင္းလာသည့္ ေခ်ာင္းမ်ား ျမစ္မ်ားကို မွီး၍စပါး စိုက္ပ်ဳိးခဲ့သည့္ ဧကေပါင္းမွာ ၂၅သိန္းေက်ာ္ရွိခဲ့ရာ၊ ယခု စစ္ၿပီး ၁၉၆၁-၆၂ ခုႏွစ္ စာရင္းအရ ၂၁သိန္းသာ စပါးစိုက္ခဲ့သျဖင့္ စပါးစိုက္ ဧကေပါင္း ၄သိန္းေက်ာ္ ပ်က္စီးခဲ့ေၾကာင္းေတြ ့ရွိရမည္ျဖစ္ေပသည္။
ျမန္မာျပည္ တျပည္လံုးတြင္ စိုက္ပ်ဳိး၍ ရသည့္ ဧကေပါင္းကို အထက္တြင္ ၁၇သန္းခြဲရွိေၾကာင္း ေဖၚျပခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ၄င္းစိုက္ပ်ဳိးသည့္ဧရိယာအနက္မွ ထပ္မံ၍ စပါးစိုက္ ဧရိယာကို ခြဲထုတ္ၾကည့္လိုက္လွ်င္
၁၉၃၈-၃၉ ခုႏွစ္တြင္ ျပည္နယ္မ်ားမပါ ျပည္မရွိ စပါးစိုက္ ဧရိယာ ၁၂၃၈၁၃၇၂ဧက ခန္ ့မွန္းေျခ ပ်မ္းမွ် ၁၂သန္းေက်ာ္ရွိ၍၊ ၁၉၆၁-၆၂ ခုႏွစ္တြင္ ျပည္နယ္မ်ားမပါ ျပည္မစပါးစိုက္ ဧရိယာမွာ ၁၀၄၈၆၂၈၄ ဧက၊ အၾကမ္းအားျဖင့္ ၁၀သန္းေက်ာ္ ျဖစ္ေလသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ စစ္မျဖစ္ခင္ စံခ်ိန့္မွီ၇န္ ဧက၂သန္းပ်က္စီးေနေလသည္။ ၄င္းအနက္ အထက္ေဖၚျပပါအတိုင္း စစ္ေတာင္းႏွင့္ ပဲခူးနယ္တြင္ ၄သိန္းေက်ာ္ရွိသျဖင့္ ဗမာျပည္၏ လယ္ဧကေပါင္း ငါးပံုတပံုအထိ ပဲခူးနယ္တြင္ ယုတ္ေလ်ာ့လ်က္ရွိေၾကာင္း ေပၚထြက္လာမည္ျဖစ္သည္။
ထို ့ေၾကာင့္ ပဲခူးနယ္ ေရၾကီးျခင္းက စံနစ္တက် ကာကြယ္ရမည္ဆိုျခင္းမွာ တိုင္းျပည္၏ ဆံုးရႈံးေနေသာ လယ္ဧကေပါင္း ၄သိန္းကို ျပန္လည္ေဖၚထုတ္ေပးျခင္းႏွင့္ ညီမွ်လ်က္ ရွိေလသည္။
ေတာ္လွန္ေရး အစိုးရ၏ တာ၀န္ကား ၾကီးမားလွ၏။ လယ္ယာစိုက္ပ်ုဳိးေသာ တိုင္းျပည္ျဖစ္သျဖင့္ လယ္သမားႏွင့္ စိုက္ပ်ဳိးေရးကို ဦးစားေပးရန္လည္း ေက်ညာၿပီးျဖစ္၏။ လက္ရွိ ႏႈန္းထားအတိုင္း လုပ္ကိုင္ေနလွ်င္ စစ္မျဖစ္မွီ စံခ်ိန္ကို ေရာက္ရန္ ခရုသြား သြားေနျခင္းသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ၁၄ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာေလၿပီ။ တႏွစ္တႏွစ္ လယ္ဧကတက္မလာသည့္အျပင္၊ ပဲခူးနယ္တြင္ တျဖည္းျဖည္းသာ ဆုတ္ယုတ္လ်က္လာေန၏။ ေတာ္လွန္ေရးတရပ္ စစ္ဆင္ေရး တခုကဲ့သို ့ မေဆာင္ရြက္ပါလ်င္ စစ္မျဖစ္မွီၤ စံခ်ိန္ကို မွီႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္ဟု ေလးနက္စြာ ယံုၾကည္မိ၏။
ပဲခူးေရၾကီးျခင္းႏွင့္ဆက္စပ္၍ ေ၇တြက္၍ရေသာ ဆံုးရႈံးမႈမ်ားတြင္ ဤအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ထည့္တြက္ျခင္း မျပဳခဲ့ၾကေပ။ ထို ့ေၾကာင့္ ေတာ္လွန္ေရး အစိုးရသည္ ဤေခတ္တြင္ လူလာျဖစ္ရသည္ဟု ဆိုရမည္ကဲသို ့ တာ၀န္ၾကီးလွပါသည္ဟု မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
တရုပ္ျပည္ၾကီးတြင္ ျမစ္၀ါျမစ္ကို ထိန္းသိမ္းသည့္ စီမံကိန္းကို က်ေနာ္တို ့တေတြ တအံ့တၾသ ဖတ္လိုက္ရ၏။ ေတြ ့လည္းေတြ ့ခဲ့ရသည္။ ယခင္အစိုးရကလည္း ခ်င္းတြင္းျမစ္ကို ထိန္းသိမ္းရန္ ပါရဂူမ်ားႏွင့္ တိုင္းထြာေလ့လာခဲ့သည့္ သတင္းကို ၾကားခဲ့ၾကရသည္။ ကုေဋ ၂၀၀ ကုန္မည့္ စီမံကိန္းဟူ၍လည္း သိလိုက္ရသည္။
စစ္ေတာင္းျမစ္မွာ ျမစ္အရွည္ အလြန္တိုေတာင္းၿပီး ခ်င္းတြင္းႏွင့္စာလွ်င္ ေသးငယ္လွပါသည္။ ပဲခူးမွ စီးဆင္းလာေသာ ျမစ္မ်ား၊ ေခ်ာင္းမ်ားကိုလည္း မေ၀းကြာလွေသာ ခရီးတြင္ ေရတြက္၍ ၇ႏိုင္ေသာ အေျခတြင္ ရွိၾကသည္။ အကယ္၍ ဤစစ္ေတာင္းျမစ္ႏွင့္ ပဲခူးရိုးမမွ ျမစ္ကေလးမ်ားကို က်ေနာတို ့ေခတ္တြင္ စံနစ္တက် ထိန္းထားႏိုင္လွ်င္ ဧကေပါင္း ၂၅သိန္းေက်ာ္သည္ စစ္မျဖစ္ခင္ကအတိုင္း စပါးစိုက္ပ်ဳိးလာႏိုင္မည္ ျဖစ္ေလသည္။
ထို ့အျပင္ ေရကို ထိန္းႏိုင္သည္ ဆိုသည္ႏွင့္ မိုးတြင္းတြင္ ယခုစံနစ္အတိုင္း စပါးစိုက္၍ ေဆာင္းႏွင့္ ေႏြတြင္ ထိန္းသိမ္းထားမည့္ ဆည္ေျမာင္းတာတမံမွ ေရကို ၾကိဳက္သလို အသံုးျပဳႏိုင္မည္ ဆိုပါက ဧကေပါင္း ၂၅သိန္းအနက္ ေအာက္ထစ္ တ၀က္ခန္ ့သည္ ႏွစ္သီးစား၊ သံုးသီးစားသို ့ လြယ္လြယ္ႏွင့္တက္လွမ္းႏိုင္မည္ ျဖစ္ပါသည္။ ႏွစ္စဥ္တိုက္ခ်လာေသာ အဘိုးတန္ ေျမၾသဇာမ်ားကိုလည္း ပဲခူးျပန္ ့တြင္ အသံုးခ်ၾကရမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ဤကား က်ေနာ္၏ ေစ်းတြက္မွ်သာ ျဖစ္၏။ မွားခ်င္ မွားေပမည္။ သို ့ေသာ္ က်ေနာ္တို ့သည္ ယခုကဲ့သို ့ေခတ္သစ္ လယ္ယာစံနစ္ကို တိုးတက္ေနေသာ အျခားတိုင္းျပည္မ်ားႏွင့္ စာလွ်င္ (၀ါ) အီဂ်စ္မွ ကာဆြမ္ေရကာတာ၊ မဲေခါင္စီမံကိန္း၊ ျမစ္၀ါျမစ္ ထိန္းသိမ္းျခင္း စီမံကိန္းတို ့ႏွင့္စာလွ်င္ မၾကီးက်ယ္လွေသာ ပဲခူးႏွင့္ စစ္ေတာင္းစီမံကိန္းက အေကာင္အထည္ေဖၚႏိုင္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္စရာ မရွိဟု ယံုၾကည္မိပါေၾကာင္း။
ထို ့ေၾကာင့္ ပဲခူးေရၾကီးသည့္ ၀မ္းနည္းဘြယ္ အျဖစ္မွ ေခတ္သစ္လယ္ယာစံနစ္သို ့ ေရွးရႈႏိုင္ရန္ ေတာ္လွန္ေရး အစိုးရက ပမာဏ စီစဥ္ေနၿပီဟူေသာ သတင္းေကာင္းကို က်ေနာ္တို ့သည္ ပဲခူးနယ္မွ လယ္သမားၾကီးမ်ားအား တဆင့္ ေျပာၾကားရမည္ျဖစ္ပါသည္။
မုတ္သုန္ေလမွာ အားေကာင္းဆဲ ျဖစ္၍ ဘဂၤလား ပင္လယ္ေအာ္တြင္ ေလေပြလႈိင္းတခုမွာ ေျမာက္ဘက္သို ့ေရြ ့လ်ားဆဲ ျဖစ္၏။ က်ေနာ္တို ့ပဲခူးမွ ျပန္လာေသာအခါ မိုးမင္းသည္ အၿငိဳးၾကီးႏွင့္ သဲသဲမဲမဲ ရြာသြန္းေနဆဲ ျဖစ္ပါသတည္း။
ဗိုလ္မႈးသမိန္
(ယံုၾကည္တဲ့အတိုင္း လုပ္ၾကတဲ့ ေခတ္က)
ဒီေျမပံုပါ ေဆာင္းပါးမွာ ပါပါေၾကာင္း
ကယ္ဆယ္ေရးဌာနမွလည္း ေ၇လႊမ္းမိုးရာ ေဒသေနရာ အႏွံ ့အျပား္သို ့ကယ္ဆယ္ေရး ပစၥည္းမ်ားကို အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လိုက္ပို ့ျခင္းျဖင့္ကူညီေစာင့္ေရွာက္ၾကသည္
ပဲခူးေခ်ာင္းန့ေဘးမွ တာၾကီးမက်ဳိးေပါက္ေစေရးအတြက္ ကင္းေထာက္မ်ားကလည္း သဲအိတ္မ်ားကို တာ၀န္သိသိျဖင့္ ကူညီ ဖို ့ေပးၾကသည္
ျပြန္တံဆာ၊ ရဲႏြယ္ေခ်ာင္း တာတမံၾကီး က်ဳိးေပါက္သျဖင့္ ဤသို ့ အပူတျပင္း ျပန္လည္တည္ေဆာက္သည္
